خنده های دوشیزه

آهای آقای خدا؟

من یک نفرم! از کدوم نردبوم بالا برم؟...من یه تنم! یه تن!! تو کدوم میدون جنگ بجنگم؟!

یادت هست اسما؟ همین دی ماه پارسال بود نشستی و گفتی روزهای زین به پشتی است! روزهایی بود که شادی پیش خنده ی چشمهایت جلو نمی آمد!...تمام شد خانم جان...تو همان بهتر است زن روزهای سخت بمانی...بیشتر به درد همان وقتها میخوری...اصلن انگار توی اینجور وقتها بیشتر میشود رویت حساب کرد!....غر نزن...خیال تخت و روزهای خوب مال تو نیست...یا تو در روزهای خوب حیف میشوی یا روزهای خوب برای تو حیف میشود...فعلن همینطور پیش برو...برو دیگه...هی برنگرد پشت سرت رو نگاه کن...برو!

باور کردم که در کشورم به جرم دوست داشتن میکشند.بد میکشند!!

...
لچک همت سر کردم و از پیچ هر انتظار که بگذرم اگر هزار فرزند از من زاییده شود،نام تک تکشان را امید میگذارم!

هر چند دیر شد اما قرار بر این بود عمومی شود،نه؟

...

|>برای اولین سال برای سال هزار و سیصد و نود

خدایی را شکر که نشانت داد به من-که مُصرانه دل پس نکشیدم از خواستنت-خدا را شکر که نفس میکشی-که دوستت دارم-که دوستت دارم هایت توی گوشم عتیقه نمیشود-

خدای سالی که گذشت را برای همه ی عمرمان شکر-

روزهای زین به پشتی ست به گمانم..همین روزهاست که هر چه آور هم شود روی سرم خراب نمیشوم!!

|> آیا روزی خواهد آمد آنگونه که شایسته ی دردم است از ٨٧ بنویسم؟

در جایی حلول کردم که مال من نیست...با صاحب خانه زندگی میکنیم بی اختلاف!من تازه آمدم..آمدن و ماندن بلد نبودم! شاید دلیلی برای ماندن نداشتم.آمدی دلیلم تو شدی!! زندگیم در این جای قرضی بد نیست!فقط باب من و زندگی من نیست.تضاد دارد!!! مثلن تو می آیی من موهایم را گوجه میکنم پشت سرم و حلقه ی دام را کنار صورتم پهن میکنم اما آنچه تو میبینی موهای وزوزی نامرتب اوست! توهمه جای خانه سرک میکشی من لم میدهم زیر چشمی نگاهت میکنم وسیگار روشن میکنم اما تو مرا وقتی پرتقال میمکم و با نگاهی مشتاق میبینی! لجوجم و یک دنده مثل همیشه،من "نه" میگویم تو "بله" میشنوی!! آرامم و استوار،تو اما با غرغرها و کم تحملی میشناسیم..

میان این هر دو من در رفت و آمدم...به من نگاه کن من با صاحب خانه فقط زندگی میکنم.صاحب خانه نیستم!

...

|> جناب؛بابت بارون امروز و هدیه تولد ممنون!

_ آذر طبق همیشه اومده.حالش خوب نیس زیاد و مدام میخواد نقشهای نرمال دربیاره از خودش!

_ خیلی گرسنمه!

_ دلم میخواد چش تو چشت یا با یه خط دس نوشته یا تایپ شده بهت بگم: "یادت حالمو به هم میزنه مرتیکه ی عوضی!  هر چند این من و این زن وجودشون رو ممنون عوضی بودنتن" بعد عوضی رو هم جوری ادا کنم که بفهمی خیلی عوضی هستی و منم تاکید زیادی دارم روش!

_ تو رو با همه ی حماقت های ذاتیت دوست دارم! اینکه صد بار باس یه چیزیو بت گفت و بازم نمیفهمی!! اصن تو این شکلی خودتی!

_قرار نیس بارون بیاد جناب؟

_ دلتنگتم.

+ خدا رو شکر.

تو نفسمی یعنی غمگین که میشوی،قهر که میکنی،اخمت که میگیرد، نفس هایم شماره می اندازند روی سینه ام و خبر میدهند احوالت را! اینجا زلزله می اید بی خیال لرزه ها تلفن برمیدارم، تو نفسمی یعنی  احیای نفسهای من با صدای تو هرچنذ اخم آلود،غمگین،قهر..

…

این روزها منتظرم که بیایی..بیایی و من از نو عاشقی کنم؟..این انتظار شیرینی ست..برای ما چند نفر که بودنت،نفست،خنده ات و زندگی ات میشود زندگی!

انتظار شیرینی ست برای من که نقشه های قشنگ میکشم برای آمدنت هرچند شاید محال..که محال بودنش بیشتر میکشاندم به تلاش!به کوتاه نیامدن...تو نیامده به شوقم کشاندی و دریچه ای دیگر باز شده رو به نور!

در کنار همه ی اینها به هرگز ندیدنت هم فکر میکنم که حقیقتی باشد شاید...که این فکر هم نه انتظار از دلم میگیرد نه شیرینی اش از دهانم...من نبودن و داشتن را خوب بلدم بچه جان!

|> آرووم بخواب آرووم جونم.. ٣:٢٩ صبح!

|> همه ناله های من از اون نگاهت دوریه!